در این پژوهش، ابتدا پلی کاپرولاکتون منتهی به ایزوسیانات (پیش پلیمر) تهیه و با روش طیف سنجی FTIR انجام واکنش تایید شد. سپس، دو گروه آمیزه های پلی اتیلن – نشاسته (گروه 1) و آمیزه های پلی اتیلن – نشاسته – پلی کاپرولاکتون پیش پلیمر (گروه 2) تهیه شدند. با بررسی اختلاط آمیزه ها مشخص شد که گشتاور اختلاط آمیزه ها بعد از افزودن پلی کاپرولاکتون پیش پلیمر کاهش می یابد. همچنین، با افزایش مقدار نشاسته، گشتاور و گشتاور کلی نیز کاهش می یابد و دمای نهایی مذاب نیز به بیشتر از دمای تنظیم شده افزایش می یابد. پراکنش ذرات پودر نشاسته و پلی کاپرولاکتون منتهی به ایزوسیانات درون ماتریس پلی اتیلن، شکل شناسی و مقدار چسبندگی بین سطوح فازها با روش میکروسکوپ الکترون پویشی مطالعه شد. با بررسی خواص مکانیکی آمیزه ها مشاهده شد که با افزون نشاسته به پلی اتیلن، استحکام کششی و کرنش در شکست کاهش می یابد. اما، در آمیزه های دارای پلی کاپرولاکتون منتهی به دی ایزوسیانات، درصد کرنش در شکست بیشتر از آمیزه های گروه 1 بوده، استحکام کششی آنها نیز تا 20 درصد مولفه زیست تخریب پذیر بیشتر است.

فرضیه: الکترولیت های پلیمری ژل مانند (شبه جامد) در سال های اخیر به عنوان جایگزین مناسب برای الکترولیت های مایع مورد توجه قرار گرفته اند. از سوی دیگر، مایعات یونی به طور چشمگیری رسانندگی یونی را در الکترولیت ها افزایش می دهند. در این پژوهش، الکترولیت های پلیمری ژل مانند بر پایه آمیخته پلی (وینیلیدن فلویورید-co-هگزافلویورو پروپیلن)-پلی (اتیلن اکسید) (PVDF-HFP/PEO) (برای کاربرد در سلول های خورشیدی رنگینه حساس) و مایعات یونی بر پایه ایمیدازولیوم تهیه شدند. آمیخته سازی این دو پلیمر می تواند درجه بلورینگی را کاهش داده و تخلخل آمیخته الکترولیتی را افزایش دهد و بدین ترتیب مقدار جذب و رسانندگی یونی الکترولیت بهبود می یابد. روش ها الکترولیت های آمیخته پلیمری در مجاورت یکی از مایعات یونی شامل 1-بوتیل-3-متیل ایمیدازولیوم یدید (BMII) یا 1-بوتیل-3-متیل ایمیدازولیوم تترافلویورو بورات (BMIMBF4) با روش وارونگی فاز، در نسبت های مختلف آمیخته تهیه شدند و خواص مختلف آن ها با گرماسنجی پویشی تفاضلی (DSC)، آزمون تخلخل سنجی جیوه، مقدار جذب الکترولیت و شکل شناسی به منظور بهینه کردن نسبت آمیخته بررسی شد. یافته ها نسبت 40/60w/w آمیخته PVDF-HFP/PEO بیشترین مقدار تخلخل و جذب الکترولیت را نشان داد. نتایج بررسی بلورینگی با DSC آشکار کرد که ارتباط مستقیمی میان کاهش درصد بلورینگی دو جزء پلیمری و بهبود رسانندگی یونی آمیخته الکترولیتی وجود دارد. جذب الکترولیت با افزایش غلظت جزء PEO تا 40wt% به تدریج رشد یافت و به ترتیب برای BMIMBF4 و BMII به بیشینه مقدار 98. 49 و %89. 48 رسید. اما، پس از این ترکیب درصد، کاهش جذب الکترولیت دیده شد که ویژگی نامطلوب برای نمونه های تولیدشده است. رسانندگی یونی در ترکیب درصد یادشده به ترتیب 2. 07 و 1. 78mS/cm برای الکترولیت های PVDF-HFP/PEO/BMIMBF4 و PVDF-HFP/PEO/BMII بوده است

کامپوزیت های لاستیک آکریلونیتریل بوتادی ان (NBR) با مقادیر مختلف الیاف کوتاه ضایعاتی نایلون 66 با استفاده از غلتک آزمایشگاهی تهیه شده اند. اثر مقدار الیاف و عامل سازگارکننده بر خواص فیزیکی، مکانیکی و شکل شناسی کامپوزیت های تهیه شده مطالعه شده است. مشخصات پخت آمیزه ها به وسیله دستگاه ریومتر مطالعه شده است. نتایج نشان می دهد، با افزایش مقدار الیاف زمان پخت و برشتگی کاهش، ولی سرعت پخت افزایش می یابد. خواص مکانیکی آمیزه های یاد شده با افزایش ترکیب درصد الیاف کوتاه در دو جهت طولی و عرضی افزایش نشان می دهد. هم چنین، چسبندگی الیاف به ماتریس لاستیکی با افزودن عامل سازگارکننده هگزا متیلن تترا آمین، رزورسینول و سیلیکای آب دار (HRH) افزایش می یابد. برای مطالعه اثر عامل سازگارکننده بر چسبندگی ماتریس به الیاف رفتار تورمی کامپوزیت ها در حلال N،-N دی متیل فرمامید و هم چنین شکل شناسی سطح شکست آمیزه ها به وسیله میکروسکوپ الکترون پویشی بررسی شده است. مقدار تورم برای کامپوزیت های شامل سازگارکننده به ویژه در جهت طولی کاهش داشته و تصاویر میکروسکوپی سطح شکست نمونه ها نشان می دهد، عامل سازگارکننده از بیرون کشیده شدن الیاف از ماتریس  NBRجلوگیری می کند.

جهت تهیه فرآورده مرکب الیاف کاغذ- پلی اتیلن سنگین (HDPE)، الیاف دو نوع خمیر کاغذ نیمه شیمیایی سولفیت خنثی (NSSC) و خمیر شیمیایی- مکانیکی (CMP) در چهار سطح 10، 20، 25 و 30 درصد وزنی با پلی اتیلن سنگین مخلوط شدند. ترکیب آلی وینیل تری اتوکسی سیلان به عنوان جفت کننده در سه سطح 0، 1 و 2 درصد وزنی بکار رفت. ویژگی های فرآورده مرکب با پلی اتیلن خالص به عنوان شاهد مقایسه شد. پیونددار شدن پلیمر با جفت کننده سیلانی توسط اندازه گیری زاویه تماس آب و طیف سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FT-IR) مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد که افزایش مقدار الیاف هر دو نوع خمیر کاغذ در فرآورده مرکب، طول شکست در محل گسیختگی را کاهش اما مدول الاستیسیته را افزایش می دهد. تغییرات مقاومت کششی با تغییر مقدار الیاف معنی دار نیست ولی در حضور جفت کننده مقاومت کششی نسبت به پلی اتیلن خالص بیشتر است. بهترین مقاومت کششی و مدول الاستیسیته را به ترتیب نمونه های حاوی 30 درصد الیاف کاغذ CMP و با 2 درصد جفت کننده سیلانی و 10 درصد الیاف خمیر کاغذ CMP و 1 درصد جفت کننده دارند که از مقاومت به ضربه بالاتری نسبت به بقیه نمونه ها برخوردار هستند. نتایج حاصله نشان می دهد که تیمارهای حاوی خمیر کاغذ CMP در مجموع خواص مکانیکی بهتری نسبت به تیمارهای حاوی خمیر کاغذ NSSC دارند.

فرضیه: نانوفناوری یکی از فناوری هایی بوده که امروزه در تمام دنیا جایگاه مهمی را در صنعت پزشکی یافته است. از نانوالیاف الکتروریسی شده با ساختار به هم پیوسته، نسبت سطح به حجم زیاد و تخلخل مناسب در زمینه های مختلف پزشکی استفاده می شود. شکل شناسی نانوالیاف می تواند نقش مهمی را در خواص مکانیکی، گرمایی، فیزیکی و زیستی داربست تهیه شده ایفا کند. هدف اصلی این مقاله تولید نانوالیاف با شکل شناسی صاف، بدون شکستگی و دانه تسبیحی و قطر کم است. روش ها در این مطالعه سعی شده است تا به کمک نانوفناوری، تولید داربست های هیبریدی نانولیفی با استفاده از آمیخته پلیمرهای طبیعی پلی (وینیل الکل)-کیتوسان (PVA/CS) و ژلاتین-پلی کاپرولاکتون (Gel/PCL) با خواص مناسب برای کاربرد در ترمیم زخم بررسی شود. تولید این داربست با فرایند الکتروریسی دونازلی روبه روی هم انجام شد. بدین منظور، Gel/PCL از یک نازل و CS/PVA از نازل دیگر تزریق شده و نانوالیاف تولیدی روی جمع کننده چرخان جمع آوری شدند. در ادامه با طراحی آزمایش به روش تاگوچی، اثر پارامترهای متغیر نسبت PVA/CS در آمیخته 90: 10، 80: 20 و 70: 30، نسبت Gel/PCL در آمیخته 80: 20، 50: 50 و 20: 80 و سرعت تغذیه PVA/CS با مقادیر 1، 5/1 و 2mL/h بر خواص شکل شناسی داربست تولیدشده مطالعه شد. یافته ها نتایج نشان داد، افزایش پلیمرهای طبیعی کیتوسان و ژلاتین در آمیخته به تولید نانوالیاف با قطر بیشتر منجر شده و افزایش سرعت تغذیه جزء PVA/CS که باعث تغییر در سرعت تغذیه جزء Gel/PCL می شود، قطر نهایی را افزایش داد. بنابراین، داربستی با درصدهای آمیخته ای 75: 25 PVA/CS، 80: 20 Gel/PCL و سرعت تغذیه 1mL/h دارای قطر میانگین 130nm شکل شناسی مناسب است. داربست هیبریدی تهیه شده از آمیخته Gel/PCL-PVA/CS می تواند به عنوان زیست ماده بسیار مناسب و کاربردی در حوزه ترمیم زخم های دیابتی به شمار آید.

در این پژوهش، ابتدا آمیخته های  HDPE/EVAو LDPE/EVA در حالت مذاب تهیه شدند. سپس شکل شناسی آنها به وسیله میکروسکوپ الکترون پویشی و خواص رئولوژی آنها در حالت پویا (دینامیک) بررسی شد. نتایج شکل شناسی، دو فاز مجزا را برای هر دو آمیخته نشان می دهد که این بیانگر امتزاج ناپذیری دو آمیخته در همه ترکیب درصدهای مطالعه شده است. افزون بر این، اندازه قطرها در آمیخته LDPE/EVA کوچکتر از اندازه قطرها در آمیخته HDPE/EVA است. این موضوع به دلیل شباهت ساختاری بیشتر اجزا و نسبت گرانروی کمتر در آمیخته LDPE/EVA است. برای بررسی مدول آمیخته ها مدل پالیرن بکار گرفته شد. با استفاده از این مدل تنش بی سطحی در آمیخته ها محاسبه گردید. نتایج بدست آمده مشاهدات شکل شناسی را تایید می کند.

در این مطالعه، اثر وجود نشاسته بر خواص پلی اولفین الاستومر (POE) بررسی شد. بدین منظور، برای تهیه آمیخته های پلی اولفین الاستومر-نشاسته (POE/S) از روش اختلاط مذاب بهره گرفته شد. آمیخته ها با مخلوط کن داخلی آزمایشگاهی تهیه شدند. برای بررسی نقش نشاسته در خواص این آمیخته ها از مقادیر وزنی متفاوت نشاسته 15، 25، 35، 45 و %55 استفاده شد. در ادامه خواص مکانیکی، شکل شناسی و زیست تخریب پذیری آمیخته ها ارزیابی شد. با توجه به اختلاف ساختاری POE که غیرقطبی است و نشاسته که ساختار شیمیایی قطبی دارد، از کوپلیمر پلی اولفین الاستومر-مالئیک انیدرید (POE-g-MAH) برای بهبود سازگاری استفاده شد. بررسی سازگاری آمیخته با آزمون طیف سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR) انجام شد. با افزایش مقدار نشاسته در آمیزه، تصاویر میکروسکوپ الکترونی پویشی (SEM)، افزایش اندازه فاز پراکنده را نشان داد که پس از افزودن POE-g-MAH به دلیل سازگاری بیشتر فازها، اندازه فاز نشاسته کاهش یافت. نتایج آزمون رئولوژی بیانگر افزایش گرانروی مختلط، مدول اتلاف و مدول ذخیره پس از افزودن سازگارکننده به آمیخته بود. استحکام کششی و ازدیاد طول تا پارگی با افزودن نشاسته، کاهش یافت. مقایسه نمونه های با و بدون سازگارکننده نشان داد، نمونه های دارای سازگارکننده استحکام کششی بیشتر و ازدیاد طول تا پارگی کمتری نسبت به نمونه های بدون سازگارکننده دارند. نتایج زیست تخریب پذیری نیز نشان داد، در آمیخته های دارای %15 وزنی نشاسته مقدار تخریب آمیخته بسیار اندک است و با افزایش مقدار نشاسته، مقدار تخریب افزایش می یابد و نمونه های دارای سازگارکننده دچار تخریب کمتری می شوند.

در این پژوهش، خواص الکترومغناطیسی اسفنج های میکروسلولی پلی یورتان گرمانرم به عنوان مواد جاذب رادار به روش تجربی در محدوده بسامد نوار X (8.2-12.4 GHz) تحلیل شد. در چارچوب پژوهش حاضر، هدف این است که به ارتباط میان شکل شناسی اسفنج شامل اندازه و کسر حجمی سلول های هوا و خواص الکترومغناطیسی آن شامل درصد جذب، عبور و بازتاب پی برد. نانوکامپوزیت ها با درصدهای مختلف دوده با روش انعقاد تهیه و نانوکامپوزیت %15 وزنی، با استفاده از روش اسفنج سازی ناپیوسته و گاز CO2 ابربحرانی، در کسر حجمی و اندازه سلول های مختلف به اسفنج میکروسلولی تبدیل شدند. شکل شناسی سلولی اسفنج ها، با استفاده از تصاویر میکروسکوپ الکترونی و خواص الکترومغناطیسی با دستگاه Vector Network Analyzer ارزیابی شد. اثر پارامترهای شکل شناسی اسفنج شامل کسر حجمی و نیز اندازه سلول های هوا روی خواص جذب بررسی شد که در طراحی اسفنج های جاذب رادار نقش بسزایی دارند. در نهایت، ارتباط میان ساختار اسفنج و خواص الکترومغناطیسی آن بنا شد. اسفنج سازی سبب کاهش آستانه شبکه ای شدن نانوکامپوزیت به علت کاهش متوسط فاصله میان نانوذرات می شود. اسفنج سازی با کاهش ثابت دی الکتریک مقدار بازتاب را به مقدار قابل توجهی کاهش داده و افزایش کسر حجمی سلول های هوا به علت تعدد پراش داخل ماده سبب افزایش درصد جذب به ازای واحد جرم اسفنج می شود. حساسیت موج الکترومغناطیسی در برابر تغییرات اندازه سلول نسبت به تغییرات کسرحجمی اسفنج های میکروسلولی به مراتب کمتر است. خواص الکترومغناطیسی اسفنج های میکروسلولی از نظریه های محیط موثر قدری انحراف دارد. کسر حجمی سلول های هوا تابع اندازه سلول نیز هستند و سلول های ریزتر خواص جذب بهتری نشان می دهند.

با توجه به توسعه روزافزون فناوری های غشایی در صنایع مختلف و نیز اهمیت شکل شناسی غشاهای نامتقارن در تعیین عملکرد فرایندهای جداسازی غشایی، کنترل این مشخصه به عنوان موضوعی مهم در فرایند ساخت غشا به شمار می آید. از این رو، در این مقاله اثر خواص رئولوژی محلول های پلیمری از جمله رفتار گرانروکشسانی و ژل شدن بر شکل گیری (فرایند جدایی فاز) و شکل شناسی انواع غشاها (اعم از تخت و الیاف توخالی) بررسی شده است. مطالعات انجام شده نشان داد، جدایی فاز، فرایندی شاخص در تشکیل غشاهای نامتقارن است و دو سازوکار مهم جدایی مایع-مایع و جامد-مایع نیز عاملی موثر در تغییر شکل شناسی غشا به شمار می آید. بنابراین، با کنترل مرحله ابتدایی فرایند جدایی فاز، می توان ریزساختار غشا را کنترل کرد و ساختاری مطلوب به دست آورد. افزون براین، رفتار رئولوژی محلول های پلیمری حین ساخت غشا نیز عاملی اثرگذار بر ساختار شکل شناسی غشا به شمار می آید. بنابراین، مطالعه و بررسی اصول حاکم بر رفتار رئولوژی محلول های پلیمری مانند گرانروکشسانی، گرانروی برشی و گرانروی کششی نقش مهمی در تعیین شکل شناسی و عملکرد جداسازی غشا ایفا می کند. در این مقاله، با توجه به اثر متقابل رئولوژی محلول های پلیمری و فرایند جدایی فاز، اثر تغییر ویژگی های رئولوژی محلول بر فرایند جدایی فاز و در نهایت تشکیل غشاهایی با شکل شناسی و ساختار متفاوت مطالعه شده است. همچنین، ضمن بررسی اثر مشخصه زمان استراحت محلول های پلیمری که در فرایند ساخت غشا قرار دارند و تحلیل ژل شدن و سازوکارهای آن، شکل شناسی نهایی غشا با توجه به رقابت میان سرعت رشد نواحی (فرایند جدایی فاز) و سرعت ژل شدن (رفتار رئولوژیکی) بحث شده است.

در این مقاله، روش تهیه سازگار کننده PP-g-MA و همچنین تهیه آمیخته های PP/PET با مقادیر مختلف سازگارکننده بررسی شده است. نتایج تیتراسیون و طیف سنجی IR موید پیوند خوردن مونومر مالئیک انیدرید روی PP است. همچنین، اثر افزایش سازگار کننده روی خواص رئولوژیکی، گرمایی و گرمامکانیکی و شکل شناسی آمیخته ها بررسی شده است. در همه آمیخته ها درصد PET ثابت و مقدار سازگار کننده تغییر داده شده است. اندازه گیریهای رئولوژیکی نشان می دهد که طی فرایند پیوندزنی در حالت مذاب، گرانروی PP کاهش می یابد که علت آن کاهش جرم مولکولی در اثر شکست زنجیرهاست. رفتار رئولوژیکی آمیخته ها با افزایش درصد سازگارکننده به رفتار PET نزدیکتر می شود. به عبارتی، با افزایش درصد سازگارکننده گرانروی آمیخته ها کاهش می یابد. بررسی خواص گرمایی نشان می دهد که یکی دیگر از آثار پیوندزنی در حالت مذاب افزایش درصد بلورینگی PP است. درصد بلورینگی و دمای تبلور به ترکیب درصد اجزای آمیخته بستگی دارد. افزودن سازگارکننده به آمیخته ها باعث افزایش درصد بلورینگی می شود. بررسی خواص گرما مکانیکی نشان می دهد که در اثر پیوند خوردن مالئیک انیدرید، مدول ذخیره افزایش و مدول اتلاف کاهش می یابد. افزایش مقدار سازگارکننده در آمیخته ها باعث افزایش مدول ذخیره، کاهش مدول اتلاف و افزایش دمای انتقال شیشه ای PET شده است. تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان می دهد، با افزایش مقدار کمی سازگارکننده اندازه ذرات فاز پراکنده کاهش چشمگیری می یابد که این موضوع به دلیل افزایش برهم کنشهای بین سطحی است. همچنین، افزودن سازگارکننده اثر خوبی بر بهبود خواص آمیخته ها دارد. به نظر می رسد سطح مشترک با افزایش 10 درصد از سازگار کننده به حالت سیر شده می رسد.